Analogi somatostatyny w co to jest
Leczenie Analogi somatostatyny w leczniu akromegalii. Definicja: Polskie Towarzystwo.

Czy przydatne?

Definicja Analogi somatostatyny w leczniu akromegalii

Co to jest: Polskie Towarzystwo Endokrynologiczne przyjęło Konsensus „Przygotowanie analogami somatostatyny do leczenia operacyjnego akromegalii”. To jest pierwsza tego rodzaju klasyfikacja, gdyż dotychczas nie było ujednoliconych zasad postępowania przygotowawczego analogami somatostatyny przed zabiegiem operacyjnym w akromegalii. 11 maja b.r. we Wrocławiu odbyło się międzynarodowe spotkanie specjalistów poświęcone wypracowaniu stanowiska dotyczącego podawania analogów somatostatyny w przedoperacyjnym leczeniu akromegalii. Inicjatorem i organizatorem spotkania było Polskie Towarzystwo Endokrynologiczne. Wśród zebranych znaleźli się goście z zagranicy, przedstawiciele Polskiego Towarzystwa Endokrynologicznego, kierownicy akademickich Klinik Endokrynologii z całego państwie i neurochirurdzy o największym doświadczeniu w leczeniu akromegalii. Spotkanie poprzedziła kilkutygodniowa korespondencja elektroniczna, mająca na celu dopracowanie ostatecznej wersji Konsensusu Polskiego Towarzystwa Endokrynologicznego „Przygotowanie analogami somatostatyny do leczenia operacyjnego akromegalii”. Wstępna wersja dokumentu została zaprezentowana w okresie Kursu Kształcenia Podyplomowego PTE w Wiśle w marcu 2007 r.Uczestnicy spotkania mieli możność wysłuchania wystąpień gości zagranicznych. Prof. Aart-Jan van der Lely, endokrynolog z Uniwersytetu w Rotterdamie przedstawił wykład „Rola farmakoterapii w akromegalii”, koncentrując się na skuteczności terapii i wpływie na gospodarkę węglowodanową. Prof. Annamaria Colao z Uniwersytetu w Neapolu omówiła temat „Znaczenie przedoperacyjnego wykorzystania analogów somatostatyny w akromegalii”. Natomiast dr Dieter K. Lüdecke, znany neurochirurg z Uniwersytetu w Hamburgu przedstawił aspekty leczenia neurochirurgicznego akromegalii i zaprezentował video nt. techniki operacyjnej. Ostatni referat dokumentujący wpływ leczenia analogami somatostatyny na pomniejszenie wielkości guza przedstawił dr Alberto Pedroncelli. Wszystkim prezentacjom towarzyszyła ożywiona dyskusja.Następnie polscy uczestnicy spotkania dyskutowali na temat ostatecznej wersji konsensusu. Proponowaną treść dokumentu przedstawił sekretarz zarządu głównego PTE. - prof. Marek Bolanowski z Kliniki Endokrynologii, Diabetologii i Leczenia Izotopami, AM im. Piastów Śląskich we Wrocławiu. Dzięki kilkutygodniowej korespondencji było możliwe wypracowanie jednolitego schematu postępowania, który umożliwi w przyszłości obiektywną ocenę efektów terapii. Na spotkaniu zaakceptowano także badania konieczne i przydatne na poszczególnych etapach postępowania. W razie mikrogruczolaków zalecono wykorzystanie analogu somatostatyny o przedłużonym działaniu poprzez przynajmniej trzy miesiące przed leczeniem operacyjnym celem uzyskania poprawy biochemicznej, pomniejszenia zagrożenia powikłaniami dolegliwości i ryzyka operacyjnego. W razie makrogruczolaków zalecono wykorzystanie analogu somatostatyny o przedłużonym działaniu poprzez przynajmniej sześć miesięcy przed leczeniem operacyjnym do uzyskania maksymalnej redukcji stężeń GH i IGF-1 celem pomniejszenia wielkości guza, poprawy biochemicznej, pomniejszenia zagrożenia powikłaniami dolegliwości i ryzyka operacyjnego. „Przygotowanie jakiegokolwiek wspólnego stanowiska jest bardzo trudne i czasochłonne” – komentuje prof. M. Bolanowski. - „Znane z piśmiennictwa dotychczasowe uzgodnienia odnosiły się ogólnie do zasad rozpoznawania, leczenia i mierników wyleczenia akromegalii. To są uzgodnienia dotyczące zarówno pojedynczych krajów, towarzystw naukowych, jak i rozwiązania międzynarodowe. Nie ma ujednoliconych zasad postępowania przygotowawczego analogami somatostatyny przed zabiegiem operacyjnym w akromegalii. Dlatego należy się spodziewać, iż treść wypracowanego konsensusu po opublikowaniu w krajowym czasopiśmie specjalistycznym zachęci polskich endokrynologów do stosowania jednolitego schematu postępowania przedoperacyjnego. Umożliwi to obiektywną ocenę skuteczności takiego postępowania” – dodaje prof..Uczestnicy spotkania zaplanowali także opublikowanie anglojęzycznej wersji konsensusu. „ Nasza inicjatywa jest pierwszą tego typu i liczymy na to, iż stanie się zachętą do dyskusji nad przyjęciem jednolitego przygotowania analogami somatostatyny przed leczeniem neurochirurgicznym akromegalii” – zapowiada prof. Bolanowski.Akromegalia – o chorobieAkromegalia jest rzadką chorobą spowodowaną nadmiernym wydzielaniem hormonu wzrostu (GH), najczęściej poprzez czynny hormonalnie gruczolak przysadki, charakteryzującą się przerostem kości i tkanek miękkich obwodowych części kończyn (raczej rąk, stóp) i żuchwy, języka, nosa i guzów czołowych. Stąd jej rozpoznanie jest ułatwione dla doświadczonego lekarza ze względu charakterystycznego wyglądu chorych. Tym niemniej, osoby regularnie widujące chorego (najbliższa rodzina, stały doktor) mogą nie zwrócić uwagi na postępującą etapowo zmianę wyglądu. Zachorowalność na nią szacuje się na 3-4 nowe przypadki na 1 mln rocznie w populacji ogólnej, zaś częstość występowania w populacji ogólnej wynosi 50-70 na 1 mln mieszkańców. Średni czas, jaki mija od wystąpienia pierwszych objawów dolegliwości do postawienia diagnozy jest w miarę długi i wynosi 5-10 lat. Wynika to z wolnego wzrostu guza wydzielającego hormon wzrostu i względnie bez pośpiechu pojawiających się zmian w wyglądzie chorych. Do częstych objawów miejscowych wynikających z obecności guza należą bóle głowy. Ucisk guza na nerwy wzrokowe skutkuje niedowidzenie, które w zależności od stopnia ucisku i czasu jego trwania może być odwracalne albo trwałe. Ucisk guza na poprawną część przysadki może powodować zaburzenia miesiączkowania, impotencję i bezpłodność a również inne zaburzenia. Śmiertelność w akromegalii jest 2-3 krotnie większa niż w populacji ogólnej. Wynika z chorób serca, nadciśnienia, zaburzeń oddychania, cukrzycy i niektórych nowotworów towarzyszących akromegalii. Powiększoną śmiertelność obserwuje się także wśród pacjentów nieskutecznie leczonych. Normalizacja wydzielania hormonu wzrostu przywraca oczekiwaną długość życia u chorych na akromegalię.W leczeniu akromegalii możliwe do wykorzystania są trzy sposoby: operacyjna, farmakologiczna i radioterapia. Fundamentalną, a zarazem najstarszą z nich, jest operacyjne usuwanie guza będącego powodem nadmiernego wydzielania hormonu. Współcześnie dąży się do wybiórczego usunięcia guza przysadki z dojścia poprzez zatokę klinową. To jest zabieg niewiele obciążający chorego, umożliwiający przywrócenie zaburzonej równowagi hormonalnej, nie pozostawia widocznych blizn. Skuteczność leczenia neurochirurgicznego zależy od wielkości i lokalizacji guza i od wielkości wydzielania hormonu wzrostu, w przypadki mikrogruczolaków (do 1 cm) osiąga 60-90%, zaś makrogruczolaków (powyżej 1 cm) 20-50%. Mając na uwadze, iż przewarzająca część guzów to makrogruczolaki, leczenie operacyjne nie daje możliwości całkowitego wyleczenia większości chorych. Alternatywą leczenia chirurgicznego może być leczenie analogami somatostatyny. Somatostatyna jest fizjologicznym inhibitorem wydzielania hormonu wzrostu. Analogi somatostatyny normalizują wydzielanie hormonu wzrostu u 50-60%, a insulinopodobnego czynnika wzrostu-1 (IGF-1), który jest obwodowym mediatorem działania hormonu u 60-70% leczonych i zmniejszają rozmiar guza u 20-80% pacjentów. Leczenie akromegalii analogami somatostatyny o przedłużonym działaniu może być terapią pierwszego wyboru, przygotowaniem do leczenia operacyjnego guza, bądź uzupełnieniem nieskutecznego leczenia operacyjnego. Nowoczesną opcję farmakoterapii akromegalii stanowi sposobność podawania antagonisty receptora hormonu wzrostu (pegwisomant) celem zablokowania receptora dla hormonu wzrostu. Trzecią sposobność terapii stanowi leczenie energią promienistą, którego efekty ujawniają się regularnie z kilkuletnim opóźnieniem. Wiąże się ona ze powiększonym ryzykiem niedoczynności przysadki i powikłań ze strony ośrodkowego układu nerwowego.Stąd wynika ważne znaczenie wyboru optymalnego schematu terapii umożliwiającego uzyskanie trwałego wyleczenia u możliwie największej liczby chorych. Istnieją kontrowersje dotyczące celowości przedoperacyjnego wykorzystania analogów somatostatyny w akromegalii. Argumentami przemawiającymi za wyborem takiego postępowania są pomniejszenie wydzielania GH i IGF-1, a tym samym zredukowanie nasilenia zaburzeń metabolicznych, których obecność powiększa częstość powikłań i nasila ryzyko operacyjne; pomniejszenie wielkości guza, ułatwiające postępowanie neurochirurgiczne

Czym jest Analogi somatostatyny w znaczenie Słownik leczenie A .