Metody lecznicze co to jest
Leczenie Metody lecznicze. Definicja: Leczenie uzdrowiskowe ma charakter złożony, kompleksowy.

Czy przydatne?

Definicja Metody lecznicze

Co to jest: Leczenie uzdrowiskowe ma charakter złożony, kompleksowy. Jednocześnie stosuje się kilka metod leczniczych, co pozwala na powiększenie efektywności leczenia, nie mniej jednak wybrane skojarzenia metod są szczególnie korzystne, bo wzajemnie się uzupełniają. Do takich połączeń należy wykorzystywanie zabiegów światłoleczniczych, ciepłoleczniczych czy krioterapeutycznych z następującą po nich kinezyterapią. Wykorzystanie masażu podwodnego czy kąpieli perełkowej po zabiegach kinezyterapeutycznych przyspiesza znacząco restytucję powysiłkową. wybrane zabiegi fizykoterapeutyczne dobrze jest kojarzyć z zabiegami balneologicznymi, na przykład galwanizację z zabiegami borowinowymi, światłolecznictwo z kąpielami mineralnymi. Istotna jest także kolejność stosowania zabiegów balneofizykalnych, stąd ważne jest poprawne planowanie zabiegów. Balneologia z peloidoterapią i klimatoterapią to główne sposoby służące w lecznictwie uzdrowiskowym. Od ich dostępności zależy w pierwszej kolejności kierunek specjalizacyjny uzdrowiska (profil leczniczy). Balneoterapia wykorzystuje wody mineralne, peloidy i gazy do zabiegów balneologicznych, z których główne to: kąpiele lecznicze, kuracja pitna, inhalacje i irygacje. Wśród kąpieli odznacza się: solankowe, kwasowęglowe, siarczkowo-siarkowodorowe, radoczynne. Kąpiele solankowe mają raczej wykorzystanie w chorobach ortopedyczno-urazowych, reumatycznych, neurologicznych, ginekologicznych. Kąpiele kwasowęglowe wykorzystuje się w pierwszej kolejności w wybranych chorobach serca, nadciśnieniu tętniczym, niedokrwieniu kończyn dolnych i nerwicach narządowych. Istnieje także odmiana kąpieli kwasowęglowych gazowych, a więc w dwutlenku węgla pochodzenia naturalnego albo sztucznego. Działanie i wykorzystanie jest podobne, chociaż te ostatnie są bardziej łagodne, mniej obciążające dla krążenia. Kąpiele siarczkowo-siarkowodorowe zaleca się w chorobach reumatycznych, ortopedyczno-urazowych, wybranych chorobach dermatologicznych i w niedokrwieniu kończyn dolnych. Kąpiele radoczynne służące są w chorobach: naczyń obwodowych, górnych dróg oddechowych, reumatycznych i ginekologicznych. Wspomnieć należy o niewiele jeszcze znanych kąpielach w mieszance tlenowo-ozonowej. Można je wykonywać w gazie albo w wodzie. Kluczowe wykorzystanie tych kąpieli ma miejsce w chorobach naczyń kończyn dolnych na tle miażdżycy i cukrzycy i owrzodzeniach podudzi. W peloidoterapii wykorzystuje się leczenie borowiną, która powinna pochodzić z wartościowego i dobrze zbadanego złoża borowinowego. Najczęściej stosowanymi zabiegami są: okłady - zawijania całkowite i częściowe, kąpiele borowinowe i zawiesinowe, nasiadówki, tampony borowinowe, zabiegi z pasty borowinowej. Zabiegi borowinowe mają wykorzystanie w chorobach reumatycznych, ortopedyczno-urazowych, neurologicznych, ginekologicznych, laryngologicznych i w chorobach naczyń kończyn dolnych (pasta borowinowa). Klimatoterapia - wykorzystuje do celów leczniczych walory środowiska przyrodoleczniczego. Warunki klimatyczne determinują leczenie niektórych chorób w uzdrowiskach, stąd powinno się brać pod uwagę i ten obiekt. Zabiegi klimatoterapeutyczne obejmują: kąpiele słoneczne, kąpiele powietrzne, zabiegi powietrzno-ruchowe, kąpiele morskie, inhalacje naturalnego aerozolu morskiego albo tężniowego. Szczególnym rodzajem klimatoterapii jest talasoterapia, wykorzystująca naturalne walory lecznicze morza. Uzupełnieniem klimatoterapii są walory krajobrazowe uzdrowiska. Hydroterapia - w tej metodzie leczniczej wykorzystuje się zwykłą wodę o różnej temperaturze i o różnym ciśnieniu. Do typowych zabiegów hydroterapeutycznych należą różnego rodzaju natryski, kąpiele wirowe, masaż podwodny, kąpiele perełkowe. Zabiegi te wykorzystuje się w chorobach: neurologicznych, ortopedyczno-urazowych, reumatycznych, krążenia obwodowego, nadciśnieniu tętniczym, nadpobudliwości nerwowej. Kinezyterapia to leczenie wieloma formami aktywności fizycznej o odpowiednio dobranym obciążeniu. W uzdrowisku używane są różnego typu ćwiczenia fizyczne, a również spacery, marsze i jazdy rowerem. także te formy muszą być dawkowane i kontrolowane. Stanowią uzupełniające formy kinezyterapii. wykorzystanie wysiłku fizycznego jest bardzo szerokie, prawie we wszystkich chorobach może być przydatne. W największym stopniu używane jest w chorobach układu ruchu, w chorobach kardiologicznych, angiologicznych, cukrzycy, otyłości, osteoporozie, chorobach pulmonologicznych i innych. Fizykoterapia należy do zespołu metod wykorzystujących różne formy energii występującej w otoczeniu człowieka. W lecznictwie uzdrowiskowym te sposoby lecznicze mają znaczenie uzupełniające w relacji do zabiegów przyrodoleczniczych. Odpowiednio wkomponowane w program leczniczy intensyfikują albo wspomagają działanie podstawowych zabiegów. Zalicza się do nich: światłolecznictwo i magnetoterapię, ultradźwięki. Światłolecznictwo wykorzystuje promieniowanie podczerwone, widzialne i nadfiolet. Szczególnym rodzajem światłolecznictwa jest laseroterapia. Elektrolecznictwo wykorzystuje prąd stały do galwanizacji, jontoforezy i kąpieli elektryczno-wodnych. Prąd małej częstotliwości (impulsowy) służy do wykonywania zabiegów diadynamicznych i elektrostymulacji. Prądy średniej częstotliwości to prądy interferencyjne, mające podobne wykorzystanie jak prądy diadynamiczne. Prądy wielkiej częstotliwości służą do zabiegów diatermią krótkofalową, w tym impulsową. Magnetoterapia wykorzystuje zmienne pola magnetyczne impulsowe, działające przeciwbólowo, przeciwzapalnie, przeciwobrzękowo i przekrwiennie. Ultradźwięki stanowią fale akustyczne o częstotliwości niesłyszalnej dla ucha ludzkiego. Mają działanie cieplne, chemiczne i mechaniczne. Dieta jest istotnym elementem leczenia w większości chorób leczonych w uzdrowisku. Są dolegliwości, gdzie dieta jest obowiązującą częścią programu leczniczego, na przykład w chorobach trawienia, cukrzycy, osteoporozie, miażdżycy, dnie moczanowej. W innych chorobach jest konieczna, chociaż niekoniecznie w dziedzinie wszystkich chorób danego profilu leczniczego; do takich należą dolegliwości ruchu czy układu krążenia. W chorobach tych gdyż regularnie występują otyłość czy miażdżyca, które wymagają diety. Niezależnie od tego, u wszystkich pozostałych chorych nie wymagających ograniczeń dietetycznych niezbędne jest wykorzystywanie racjonalnego żywienia. Uzdrowisko powinno prowadzić takie żywienie wzorcowo, bo to jest jeden z przedmiotów kształtowania prozdrowotnego stylu życia. Każdy zakład lecznictwa uzdrowiskowego, niezależnie od kierunku leczniczego, jaki reprezentuje, powinien prowadzić żywienie racjonalne - fundamentalne i co najmniej dwa rodzaje diety: nieskoenergetyczną i niskotłuszczową (przeciwmiażdżycową). Nauka zdrowotna. Lecznictwo uzdrowiskowe jest szczególnie predysponowane do prowadzenia nauki zdrowotnej. Powinna być ona częścią składową każdego programu leczniczego. Fundamentalnym celem jest kształtowanie poprawnych nawyków żywienia, stymulowanie do porzucenia nałogów i powiększenia aktywności fizycznej. Konsekwentne realizowanie programu nauki zdrowotnej może doprowadzić do pomniejszenia zachorowań na tak zwany dolegliwości cywilizacyjne i pomniejszenia śmiertelności w wielu chorobach. Nauka zdrowotna nie znaczy jednak prowadzenia jednej albo dwóch pogadanek. Powinien być opracowany jej program zawierający przedmioty informacyjne i aktywizujące chorego. Poza prelekcjami konieczne jest prowadzenie ćwiczeń - warsztatów, pokazów, demonstracji, dyskusji i przygotowanie materiałów edukacyjnych. Program edukacyjny powinien obejmować tematykę dostosowaną do danej ekipy chorób i o znaczeniu ogólnym z zakresu promocji zdrowia. Farmakoterapia. Współczesna medycyna uzdrowiskowa nie odrzuca farmakoterapii, lecz traktuje ją jako jedną z metod leczenia w okresie kontroli uzdrowiskowej. Przewarzająca część chorób przewlekłych wymaga systematycznego stosowania leków, co powinno być wkomponowane w program leczniczy i odpowiednio modyfikowane, zależnie od potrzeb organizmu. Doktor uzdrowiskowy powinien zatem posiadać sporą wiedzę także z zakresu współczesnej farmakoterapii. Psychoterapia. Uzdrowisko jest miejscem relaksu i wypoczynku, sprzyjającym leczeniu. Środowisko psychologiczne, socjologiczne i przyrodnicze wpływa na uzyskanie dobrych wyników leczenia. Niektórzy chorzy wymagają wykorzystania typowych metod psychoterapeutycznych, jak na przykład chorzy po zawale serca, po ciężkich urazach, znerwicowani. Może być służąca mała albo spora psychoterapia czy relaksacja mięśniowo-psychoterapeutyczna. Przygotowaniem do ćwiczeń relaksacyjnych jest codzienny spacer w ciekawym krajobrazowo terenie. Fitoterapia. W lecznictwie uzdrowiskowym leczenie ziołami ma zbyt małe wykorzystanie. W czasie gdy właśnie w uzdrowisku picie ziół powinno znaleźć sobie należne miejsce, na równi z piciem wód leczniczych. Najkorzystniejsze jest wykorzystywanie zestawu ziół mających określone wskazania. Ziołolecznictwo jako sposób naturalna może idealnie uzupełniać inne zabiegi służące w lecznictwie uzdrowiskowym. Kluczowe zalety metod balneofizykalnych niedrogie, łatwo dostępne, nie powodują skutków ubocznych, mają charakter fizjologiczny, z długim czasem utrzymywania się efektów, są dobrze tolerowane poprzez chorych, mają charakter holistyczny. Konsekwencje działania bodźców balneofizykalnych Działania ogólne Działania miejscowe Trening zachowanych rezerw zdrowotnych, system samoobrony. Klasyfikacja i uporządkowanie działania układów fizjologicznych: - krążenia i oddychania, - endokrynologicznego i metabolicznego, - nerwowego układu autonomicznego i innych. powiększenie wydolności fizycznej i ulepszenie ruchowe. powiększenie odporności nieswoistej. Uzyskanie równowagi psychicznej. Przeciwbólowe Przeciwzapalne Przeciwobrzękowe Przekrwienne Niedokrwienne Zwiększające albo zmniejszające napięcie mięśniowe Inne Artykuł pochodzi z tygodnika "Służba Zdrowia" nr 63-66/2001

Czym jest Metody lecznicze znaczenie Słownik leczenie M .