Technologie szybkiego co to jest
Co to jest, że Technologie szybkiego prototypowania przy tworzeniu zindywidualizowanych implantów.

Czy przydatne?

Definicja Technologie szybkiego prototypowania przy tworzeniu zindywidualizowanych implantów w słowniku

Co to jest: Coraz częściej można zaobserwować przenikanie się technologii szybkiego prototypowania ze światem medycznym. Technologie te - używane najpierw raczej przy tworzeniu aparatury medycznej - pojawiają się również w salach operacyjnych jako pomoce do tworzenia zindywidualizowanych implantów medycznych.

Na świecie tworzenie modeli poglądowych na podstawie skanów CTI jest dosyć powszechne, w Polsce rozpoczyna dopiero raczkować, jednak – dzięki osobom zainteresowanym podnoszeniem jakości świadczonych usług – zaczynamy doganiać standardy zachodnie.Modele stanowiące podstawędo tworzenia implantów buduje się na urządzeniach typu drukarki 3D na podstawie skanów z tomografii komputerowej. Tomografia komputerowa jest techniką obrazowania medycznego wykorzystującą promieniowanie X. Najnowsze generacje aparatów, tak zwany Wielorzędowa Tomografia Komputerowa, pozwalają bardzo precyzyjnie zobrazować narządy ciała dzięki bardzo cienkich warstw o grubości poniżej jednego milimetra. Następnie obrazy z tomografii komputerowej można przekształcić w wirtualny, trójwymiarowy schemat, a później wykonać fizyczny schemat dzięki technologii szybkiego prototypowania. Modele takie odzwierciedlają anatomię człowieka i pozwalają dokładnie dopasować materiał rekonstrukcyjny, tworząc tak zwany zindywidualizowany implant.Dzięki współpracy między innymi z dr Marcinem Elgalal z Zakładu Radiologii i Diagnostyki Obrazowej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi możliwe stało się zastosowanie technologii PolyJet w przygotowaniu implantu dla pacjenta po urazie twarzoczaszki, wskutek której doszło do złamania ściany dolnej oczodołu prawego. W trakcie tego typu urazu dochodzi do przemieszczenia fragmentów kostnych i tkanek miękkich do światła zatoki szczękowej, która leży bezpośrednio poniżej oczodołu.Tworzy się wówczas przepuklina, gdzie regularnie zostaje uwięziony mięsień prosty dolny, jeden z zewnątrzgałkowych mięśni oka, odpowiedzialny za jego poprawną ruchomość w kierunku pionowym. Dochodzi do zaburzenia funkcjonowania tego mięśnia, co skutkuje u pacjenta podwójne widzenie. Wyklucza to pacjenta z normalnego życia – nie można kierować samochodem, trudność sprawia odszukanie krawężnika w okresie chodzenia, nie można czytać.
Z tego powoduczęsto niezbędny jest zabieg chirurgiczny, tak aby odprowadzić przepuklinę i uwolnić mięsień. Należy także wykonać rekonstrukcję ścian kostnych oczodołu. Tradycyjna sposób odtworzenia takich ubytków kostnych bazuje na wykonaniu cięcia przezskórnego albo przezspojówkowego i uzyskania dostępu do uszkodzonej ściany oczodołu. Następnie, usuwane są wolne fragmenty kostne, odprowadzone przepukliny i uzupełniony ubytek tkanki kostnej odpowiednim materiałem na przykład siatką tytanową, czy przeszczepem kostnym.Ściana dolna oczodołu ma złożony, trójwymiarowy kształt. Pole operacyjne, gdzie musi pracować chirurg jest bardzo ograniczone, co niestety skutkuje, iż dokładne uformowanie i dopasowanie materiału jest znacząco utrudnione. Z tych powodów korzystniejsze jest przesunięcie procesu formowania i dopasowania materiału do rozmiarów i kształtów ubytku na faza przedoperacyjny. Do tego służą modele anatomiczne oczodołów, które są projektowane na podstawie tomografii komputerowej i realizowane techniką Rapid Prototyping.gdyż pacjent miał kłopoty ze znalezieniem pomocy, trafił do Uniwersytetu Medycznego trzy miesiące po wypadku W celu oceny uszkodzeń oczodołu przeanalizowano tomografię komputerową wykonaną kilka tygodni przedtem. Stwierdzono znaczące przemieszczenie dolnej ściany prawego oczodołu w kierunku światła zatoki szczękowej. W tym czasie odłamy kostne uległy zrostowi w nieprawidłowym położeniu. Ostre krawędzie kości w miejscu złamań uległy wyobleniu i zlały się w jedną grubą warstwę, tworząc nowe dno oczodołu. W ten sposób stracono typowe punkty orientacyjne pomagające chirurgowi w przeprowadzeniu prawidłowej odbudowy ściany oczodołu. W ten sposób uszkodzony oczodół znacząco powiększył własną objętość.Konsekwencja tego stanujest przemieszczenie gałki ocznej, połączenie mięśni gałkoruchowych z bliznami i zaburzenie ich czynności prowadzące do utrwalonego podwójnego widzenia. Niezbędne było wykonanie chirurgicznej rekonstrukcji dolnej ściany oczodołu. Zdecydowano o wykonaniu modelu anatomicznego celem powstania zindywidualizowanego implantu. Na podstawie wielorzędowej tomografii komputerowej zobrazowano kości twarzoczaszki [grubość warstwy obrazowej: 0,6mm]. ..gdyż uraz dotyczył prawej strony wykorzystano drugi, nieuszkodzony oczodół do utworzenia wirtualnego modelu [szablonu, wzorca]. Następnie wykonano ‘lustrzane odbicie’ modelu lewego oczodołu, dzięki czemu uzyskano wirtualny schemat prawego oczodołu.
Na podstawie skanu CTIwykonano schemat anatomiczny oczodołu. Do wykonania modelu wybrano technologię PolyJet spółki Objet Geometries, z racji na jej sporą dokładność i wyrazistość detali. schemat został wykonany na systemie Eden350V z białej żywicy akrylowej VeroWhite. Dzięki grubości nanoszonej warstwy na poziomie 0,016mm technologia spełniła obowiązki konieczne do odwzorowania wszelkich detali anatomicznych. Przed zabiegiem chirurgicznym dopasowano siatkę tytanową do zakresu planowanej rekonstrukcji dolnej ściany oczodołu wycinając ją z prefabrykowanego elementu. Następnie korzystając z modelu dogięto ją manualnie do prawidłowego kształtu zdrowej ściany oczodołu. Wywinięto kilka oczek siatki na dolny brzeg oczodołu, by umożliwić śródoperacyjne jej ustabilizowanie. Indywidualnie wymodelowaną siatkę i schemat przekazano do wysterylizowania.Zabieg chirurgiczny przeprowadzono w znieczuleniu ogólnym złożonym z intubacją poprzez usta. Dojście operacyjne wykonano tak, by nie było widocznych blizn na skórze twarzy. Po wykonaniu nacięcia potwierdzono przemieszczenie prawie całej ściany dolnej i części przyśrodkowej odśrodkowo w relacji do oczodołu. Uniesiono tkanki oczodołu i wprowadzono uprzednio dogiętą siatkę tytanową. Umocowano ją dwiema śrubami samogwintującymi do dolnego brzegu oczodołu. Ranę spojówki zeszyto szwami resorbującymi się. Potwierdzono testem biernym ruchomości poprawną ruchomość gałki ocznej. Przebieg znieczulenia był niepowikłany, a operacja skończyła się sukcesem (zdjęcie 4).Dzięki wykorzystaniutechnologii szybkiego prototypowania przy tworzeniu implantu medycznego, znacząco skrócono czas przygotowania zindywidualizowanego implantu dla konkretnego pacjenta. Implant jest wówczas precyzyjnie dopasowany do kształtu ściany kostnej i pozostałych części oczodołu. Jak zaznaczają prowadzący operację „Dzięki tej metodzie możliwe jest również uzyskanie lepszego efektu estetycznego i funkcjonalnego, a co za tym idzie – szybszego powrotu do zdrowia”. Można mieć nadzieję, iż coraz więcej lekarzy pójdzie w ślady osób z Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, WSZ w Elblągu i z Politechniki Łódzkiej i technologie szybkiego prototypowania zagoszczą na stałe w salach operacyjnych przyspieszając mechanizmy implantologii i podnosząc jakość świadczonych usług. W artykule wykorzystano opisy i zdjęcia przekazane poprzez Panów:• doktor stomatolog Bogdana Chomika (4. Pododdział Chirurgii Szczękowo-Twarzowej, Oddział Otolaryngologii WSZ w Elblągu),• doktor medycyny Marcina Elgalala,• dr. hab. n. med. Marcina Kozakiewicza (Oddział Kliniczny Chirurgii Szczękowo-Twarzowej Uniwersytet Medyczny w Łodzi),• prof. dr. hab. n. med. Ludomira Stefańczyka (Zakład Radiologii i Diagnostyki Obrazowej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi),• prof. dr. hab. n. med. Bogdana Walkowiaka (Zakład Biofizyki, Instytut Inżynierii Materiałowej Politechniki Łódzkiej),• doktor stomatolog Leszka Wieczerzaka

Czym jest Technologie szybkiego znaczenie w Słownik medycyny T .