Wiosna Ludów w Europie co to jest
Jak było Wiosna Ludów w Europie. Definicja powstań i rewolucji, określanych ogólnym mianem Wiosny.

Czy przydatne?

Co to znaczy Wiosna Ludów w Europie definicja

Jak to było: W latach 1848-1849 doszło do wybuchu w Europie szeregu powstań i rewolucji, określanych ogólnym mianem Wiosny Ludów. Największy zasięg miały stworzenia we Francji, krajach niemieckich, włoskich, w Austrii. Miały one sporo cech wspólnych, co pozwoliło wyznaczyć kilka głównych przyczyn europejskiej Wiosny Ludów. W jej ramach będziemy więc mieli do czynienia lub z powstaniami narodowymi, których celem było uzyskanie niepodległości (Węgrzy, Włosi, Czesi), z rewolucjami zmierzającymi do przejęcia poprzez burżuazję władzy w kraju (Francja, Prusy, Austria), wreszcie z ruchami zjednoczeniowymi (państwa niemieckie, Włochy). Epizodycznie dochodziło wówczas również do wystąpień chłopskich (Hiszpania, Portugalia). Pierwsza ekipa powstań (narodowowyzwoleńcze) wskazywała, iż porządek polityczny, jaki wprowadził Kongres Wiedeński, nie sprawdził się. sporo narodów nieposiadających własnych krajów szukało możliwości „wybicia się na niepodległość” również przy zastosowaniu siły. W 1848 roku w miarę największy zasięg miało stworzenie węgierskie skierowane przeciw Austrii. Wybuchło ono w Budapeszcie, 15-17 III 1848 roku. Na jego czele początkowo stanął pisarz Sandor Petöfi, twórca organizacji „Młode Węgry”, a następnie Rząd Tymczasowy kierowany poprzez Ludwika Kossutha. Austriakom powiodło się pozyskać do wojny z Węgrami wojska rosyjskie I. Paskiewicza, a również bana Chorwacji Józefa Jelacica. Ostatecznie klęska Węgrów w bitwie pod Temesvar 9 VIII 1849 roku (wojskami powstańczymi dowodził tam gen. J. Bem) doprowadziła do podpisania kapitulacji 13 VIII 1849 roku pod Villagos. Przekreślała ona szanse Węgrów na niepodległość. Mniejsze znaczenie miało stworzenie czeskie również skierowane przeciw monarchii austriackiej. W momencie gdy w Pradze odbywał się tak zwany zjazd słowiański debatujący nad możliwością zjednoczenia Słowian wewnątrz monarchii austriackiej (3-12 VI1848 roku), w mieście tym wybuchło antyaustriackie stworzenie. Organizatorami byli: Karol Sladkowsky, Józef Fric. Nie miało ono jakichkolwiek szans powodzenia i po zbombardowaniu miasta prze zgen. Alfreda Windischgraetza skapitulowało 17 VI 1848 r. Równie istotnym wydarzeniem Wiosny Ludów były wystąpienia burżuazji. Po rewolucji przemysłowej nowej, najbogatszej ekipy socjalnej, domagającej się ograniczenia władzy monarszej poprzez udział w rządzeniu ciał wybieralnych (parlamentów) i uchwalanie konstytucji. W ten sposób burżuazja zapewniała sobie wpływ na podejmowanie decyzji poprzez władców i odsuwała dotychczas rządzącą grupę socjalną – arystokrację. Wystąpienia burżuazji były regularnie połączone z protestami robotników walczących o poprawę swej sytuacji ekonomicznej. Tak było we Francji, gdzie wskutek walk ulicznych 22-24 II 1848 roku doszło do abdykacji króla Ludwika Filipa (rewolucja lutowa). Proklamowano republikę (II republika), gdzie władzę sprawowało Zebranie Konstytucyjne, z prawicową większością (Lamartine, Arago). W obawie przed kolejnymi wystąpieniami robotników pełnię władzy wykonawczej oddano ministrowi wojny gen. Ludwikowi Cavaignac, który w dniach 23-26 VI1848 roku krwawo stłumił stworzenie robotnicze w Paryżu. 4 XI 1848 roku uchwalono konstytucję zapewniającą burżuazji decyzyjny wpływ na rządy w kraju. 10 XII w drodze plebiscytu wybrano prezydenta, którym został Ludwik Napoleon Bonaparte, bratanek słynnego cesarza Francuzów. W 1852 roku ogłosił się on cesarzem, kładąc tym samym kres II republice. Podobne powody legły u podstaw rewolucji w Austrii. W dniach 13-15 III 1848 roku w Wiedniu wybuchło stworzenie skierowane przeciw rządom Metternicha. Po jego dymisji ogłoszono 25 IV 1848 roku konstytucję oktrojowaną poprzez cesarza Ferdynanda I (zniesiono ją w 1851 roku). Nie uspokoiło to sytuacji w Wiedniu, gdzie jeszcze podwójnie dochodziło do wybuchu powstań, w maju i w październiku 1848 roku. W ich wyniku cesarz abdykował w Ołomuńcu, a jego następcą został 2 XII Franciszek Józef I. Szturm Budy, 21 maja1849 roku, August von Pettenkofen W odróżnieniu do swego poprzednika, był to już król rządzący w imieniu burżuazji i w jej interesie. stworzenia, podobne do austriackiego, miały miejsce również w krajach niemieckich (w Badenii w marcu 1848 roku, a również w Wirtembergii, Nassau, Bawarii czy w Prusach). Na tym terenie Wiosna Ludów oznaczała jednak jednocześnie dążenie do zjednoczenia Niemiec. Pod wpływem wydarzeń dziejących się w Prusach doszło do sformowania 18 V 1848 roku we Frankfurcie parlamentu jako ogólnoniemieckiego ciała ustawodawczego. Miał to być pierwszy krok do zjednoczenia Niemiec. Charakter ustrojowy przyszłego państwa był jednak kwestią dzielącą posłów, co zmniejszało znacząco efektywność obrad. Na czele państwa stać miał arcyksiążę Jan Habsburg, zaś pracami rządu kierować miał książę Karol von Leiningen. Ostatecznie 28 III 1849 roku uchwalono konstytucję Niemiec, jako federacji krajów na czele z cesarzem, którym wybrano Fryderyka Wilhelma IV – dotychczasowego króla Prus. Dla niego samego oznaczałoby to objęcie władzy mocno okrojonej poprzez konstytucję. Nie chcąc się na to zgodzić, w kwietniu 1849 roku dzięki wojska rozpędził parlament. Oznaczało to fiasko koncepcji zjednoczenia Niemiec. Nie udała się wówczas również próba zjednoczenia Włoch, podjęta na wieść o wybuchu rewolucji w Wiedniu w marcu 1848 roku. stworzenie ogarnęło Lombardię, Wenecję, Parmę i Modenę. Władcą zjednoczonych Włoch miał zostać władca Sardynii (Piemontu) Karol Albert. Wojsko austriackie pod dowództwem marszałka Józefa Radetzky’ego zadało jednak ostatecznie klęskę Karolowi Albertowi, który bardziej interesował się powiększeniem obszaru Piemontu niż zjednoczeniem Włoch. Nastąpiło to w bitwie pod Custozzą 27 VII 1848 roku. Przesądziła ona o upadku idei zjednoczenia Włoch. Do sierpnia jeszcze walczył w Lombardii Józef Garibaldi, lecz i on musiał wycofać się do Szwajcarii. Wynik Wiosny Ludów w Europie oceniać należy na różnych płaszczyznach. Nie powiodła się żadna próba wywalczenia niepodległości ani zjednoczenia państwa. Największe znaczenie miały z kolei rewolucje socjalne, które wywołały likwidację ustroju opartego na nieograniczonej władzy monarchy. Zastąpiły go monarchie konstytucyjne, gdzie kompetencje rządzącego ograniczane były poprzez wybierany (aczkolwiek najczęściej jeszcze nie w demokratycznych wyborach) parlament. On natomiast uchwalał konstytucję, która była kluczowym aktem prawnym określającym ustrój państwa. Wiosna Ludów przyniosła również znaczące poszerzenie swobód obywatelskich; ujawniła wreszcie nowe konflikty socjalne, których uczestnikami w II połowie XIX wieku staną się robotnicy. Warto pamiętać Najczęściej powtarzanym hasłem w czasie walk o zjednoczenie Włoch było zawołanie Karola Alberta jeszcze z 1846 roku: L’ Italia fara da se (Italia utworzy się sama). Definicje monarchia konstytucyjna – forma rządów, gdzie monarcha dzieli się swymi uprawnieniami z wybieranym poprzez ogół albo część społeczeństwa ciałem przedstawicielskim (parlamentem). Taki podział władzy najczęściej był rezultatem regulaminów zawartych w konstytucji. Ta forma rządów upowszechnia się w Europie po Wiośnie Ludów Poezja J. Baszkiewicz: Historia Francji. Wrocław 1974. G. Procacci: Historia Włochów. Warszawa 1983. Daty 15-17 III 1948 rok - stworzenie węgierskie 13 VIII 1849 roku - kapitulacja Węgrów pod Villagos 22-24 II 1848 roku - rewolucja lutowa we Francji 10 XII 1848 roku - Ludwik Napoleon Bonaparte prezydentem Francji 12-17 VI 1848 roku - stworzenie w Czechach 28 III 1849 roku - ogólnoniemiecka konstytucja parlamentu frankfurckiego Oś czasu 1838 - założenie Biblioteki Polskiej w Paryżu 1846 - urodziła się M. Konopnicka 1864 - zlikwidowano znaczącą liczbę klasztorów w Królestwie Polskim 1877 - pierwsza Polka,A. Tomaszewicz dostała tytuł doktora nauk medycznych na uniwersytecie w Zurychu 1885 rugi pruskie.

Kim był, co zrobił Wiosna Ludów w Europie z historii w Słownik historia W .