Choroby autoimmunologiczne co to jest
Leczenie Choroby autoimmunologiczne indukowane przez leki. Definicja: Leki mogą być powodem znanych.

Czy przydatne?

Definicja Choroby autoimmunologiczne indukowane przez leki

Co to jest: Leki mogą być powodem znanych i dobrze zdefiniowanych chorób autoimmunologicznych. W tej ekipie schorzeń postacie prowokowane podaniem leków mogą przebiegać z najróżniejszymi symptomami skórnymi. Najczęściej obserwujemy zmiany zbliżone do tocznia rumieniowatego, pęcherzycy albo pemfigoidu. Toczeń rumieniowaty układowy Jest schorzeniem o podłożu autoimmunologicznym, związanym z tworzeniem się kompleksów immunologicznych w krążeniu i odkładaniem się ich w narządach wewnętrznych i w skórze. Dolegliwość ma różnorodny obraz kliniczny, w zależności od stopnia zajęcia narządów i skóry. Wybrane leki, w szczególności podawane poprzez dłuższy moment, mogą wywoływać pojawienie się zespołów chorobowych przypominających klinicznie obraz tocznia rumieniowatego rozsianego (tak zwany lupus like). Zespół tocznia rozwija się w większości przypadków u osób leczonych poprzez dłuższy moment sporymi dawkami leków. Preparatami mogącymi spowodować symptomy tocznia są w szczególności środki hypotensyjne (hydralazyna), przeciwdrgawkowe (hydantoina), antyarytmiczne (prokainamid) i przeciwgruźlicze (izoniazyd). Reakcje takie szczególnie regularnie obserwuje się u pacjentów z powolnym metabolizmem powyższych leków na drodze acetylacji. Dolegliwość występuje częściej u kobiet. Zespół tocznia spowodowany poprzez leki jest różna na ogół od tocznia powstającego spontanicznie niektórymi symptomami klinicznymi, w pierwszej kolejności niewystępowaniem albo łagodnym charakterem zmian w nerkach, ogólnie lżejszym przebiegiem ze skłonnością do samoistnego ustępowania zmian po odstawieniu leku. Do typowych objawów należy gorączka, bóle mięśniowe i stawowe, zapalenie opłucnej i osierdzia i zmiany skórne wynikające raczej ze wzmożonej wrażliwości na światło. W części przypadków stwierdza się obecność złogów immunoglobulin w skórze (LBT) i krążące przeciwciała skierowane przeciw histonowi, a regularnie przeciw jednoniciowemu DNA. Zmiany ustępują zazwyczaj wspólnie z symptomami klinicznymi po odstawieniu leków. Zmiany typu pęcherzycy albo pemfigoidu To są dolegliwości skóry o podłożu autoimmunologicznym, cechujące się powstawaniem wykwitów pęcherzowych w skórze, a w części przypadków także w obrębie błon śluzowych, raczej j. ustnej. W schorzeniach tych występują autoprzeciwciała skierowane przeciw antygenom zlokalizowanym na powierzchni keratynocytów (pęcherzyca) albo w błonie podstawnej (pemfigoid). Poza postaciami idiopatycznymi znane są przypadki, gdzie czynnikami prowokującymi mogą być leki, światło słoneczne i oparzenia skóry. Zmiany pęcherzowe pod wpływem czynników prowokujących występują raczej u osób skłonnych do odczynów immunologicznych, na przykład u chorych z myastenia gravis, z reumatoidalnym zapaleniem stawów czy autoimmunologicznym zapaleniem wątroby. Leki najczęściej prowokujące wystąpienie zmian pęcherzowych to: penicylamina (cuprenil), NLPZ, captopril, rifampicyna, sulfonamidy, furosemid, sulfosalazyna. Szczególnie penicylamina i jej pochodne zawierające ekipy sulfhydrylowe mogą indukować akantolizę bez udziału przeciwciał. To jest najprawdopodobniej rezultatem rozbicia mostków sulfhydrylowych w naskórku (akantoliza chemiczna). Artykuł pochodzi z tygodnika "Służba Zdrowia" nr 17/20/2001

Czym jest Choroby autoimmunologiczne znaczenie Słownik leczenie C .