Definicja Kształtowanie tożsamości i samodzielności dzieci

Co to jest Kształtowanie tożsamości i samodzielności dzieci: Od chwili narodzin dziecko bardzo błyskawicznie rozwija się i rośnie. Od najbliższych wymaga stałej, codziennej pielęgnacji, zmieniającej się wraz ze wzrostem malucha. Na każdym etapie rozwoju zmieniają się także wymogi dotyczące wychowania i opieki nad maleństwem.Jeden z przełomowych momentów w życiu każdego dziecka zaczyna się w ósmym miesiącu życia. To jest moment, który charakteryzuje się większą zmiennością emocjonalną maluszka. Z uśmiechniętego malucha dziecko może zmienić się w małego marudę; w jednej chwili płacze, aby za chwilę śmiać się głośno, bywa, iż źle znosi rozstania z mamą. Dlaczego pojawiają się zmiany w zachowaniu malucha? Jednym z głownych odkryć tego okresu życia jest rodząca się samoświadomość. Dziecko rozpoczyna rozumieć, iż mama i ono to nie jedność, istnieją inne elementy i ludzie, i ono także istnieje samodzielnie. To istotne dla psychiki odkrycie niesie ze sobą również pewne obawy, ponieważ przecież „jeżeli jestem sam, to oznacza, iż nie zawsze i nie wszędzie moja mama jest ze mną”. Samoświadomość początkowo ogranicza się do wiedzy, iż dziecko istnieje, później zaś również do tego jakie jest, kim jest. W pierwszym okresie życia główne poszukiwania dziecka koncentrują się wokół podstawowych cech, takich jak np. płeć. Maluch ustala siebie jako chłopca bądź dziewczynkę. Świadomość płciowa jest istotnym wymiarem tożsamości i ma spore znaczenie w rozwoju emocjonalnym i społecznym dziecka. Wg teorii Berna (1972) główne wiadomości dotyczące samego siebie zdobywamy na podstawie zewnętrznej obserwacji własnego zachowania i zewnętrznych okoliczności. Bardzo istotną rolę odgrywa najbliższe środowisko – początkowo to są rodzice, którzy mają wpływ na kształtowanie tożsamości seksualnej swoich dzieci przez to, co do nich mówią, jakie uczucia wyrażają wobec ich zachowań „płciowych” i również tym, jak organizują jego przestrzeń fizyczną. Nieprzypadkowo przewarzająca część rodziców kupuje zabawki typowo chłopięce dla chłopców i typowo dziewczęce dla dziewczynek, ubiera dzieci w barwy stereotypowo przynależne do płci. Bardziej zbuntowani wobec stereotypów rodzice błyskawicznie przekonują się gdyż, iż chłopiec z długimi włosami albo w różowym sweterku wraca z placu zabaw z nieszczęśliwą miną i pytaniem „dlaczego jestem inny”. W tym okresie życia malucha rozpoczyna rosnąć jego potrzeba niezależności i eksploracji otaczającej rzeczywistości, regularnie już bez tak aktywnego udziału dorosłego. To jest powiązane z postępem motoryki, przygotowaniami do „stania na własnych nogach”. Dziecko mogące coraz bardziej oddalać się od swojego rodzica z jednej strony odczuwa lęk, z drugiej zaś wielką ciekawość poznawczą, którą coraz częściej samodzielnie zaspakaja. Wszystkie te zdobycze (radosna eksploracja terenu, wykonywanie nowych czynności, sprawniejsza motoryka) umacniają w dziecku jego poczucie pewności i bez pośpiechu rodzącej się autonomii, która zapoczątkuje w nadchodzących miesiącach (około 1. roku życia) nowy faza rozwoju, gdzie to samodzielność będzie głównym motorem działań. istotne jest, by tożsamość płciowa malucha kształtowała się od początku w atmosferze radości i akceptacji, a otaczające go elementy stanowiły wsparcie dla prawidłowego rozwoju. Gdy maluch rozpoczyna rozumieć, iż jest istotą samodzielną, szczególnie warto zatroszczyć się o odpowiednie wsparcie jego rozwoju płciowego i kształtującej się samodzielności dziecka. Małgorzata Ohme – psycholog postępowy, psychoterapeuta dziecięcy i dla rodziny, wykładowca Szkoły Wyższej Psychologii Socjalnej w Warszawie.Źródło: Pampers